.::. ماه ِ مون .::.

خدا

ابن بابویه

وقتی خیلی دلم می گیره، وقتی خیلی خسته میشم از روزگار، از آدما، از همه چی . دلم میخواد یا برم زیارتگاه یا برم قبرستون...

زیارتگاه رو دوست دارم چون احساس می کنم اونجا حرمت داره و شاید دعاهام تا یه جاهایی بالا بره ...

و اما قبرستون رو می رم تا آخر عاقبتم رو ببینم .

با خودم تکرار کنم این دنیا باقی نیست، پس غم و غصه هم باقی نیست.

بدی آدما و دروغ هاشون و نیرنگ هاشون هم باقی نیست.

گاهی اوقات مرده ها بیشتر صدای آدم رو می شنون، گاهی اوقات اونایی که دستشون از دنیا کوتاهه دستشون توی اون دنیا بلنده ...

خیلی بده آدم مجبور باشه یه چیزایی رو گوشه قلبش نگه داره و سکوت کنه و هیچی نگه ...

سکوت همیشه خوب نیست همیشه هم از سر رضا نیست گاهی اوقات از سر اجبار میشه و امان از این جبر ...

.

یه سری عکس می زارم تو ادامه مطلب، عکس سنگ قبر آدمایی هست که یه روزی توی این دنیا بودن، یا بد، یا خوب و حالا نیستن ، آدمایی که بعضی ها شون با اینکه نیستن ولی بیشتر از خیلی هست ها برای من هستن.

آدمایی که حتی وقتی به عکسشون نگاه می کنی وقتی توی اون سکوت اجباریت حرفت رو بهشون با قلب ت می گی احساس می کنی حرفات اونا رو توی فکر برده و مطمئنی یه روزی نه خیلی دور نه خیلی نزدیک جواب اون سکوت تلخ و اجباریت رو می دن.


 

 

 

موذن زاده اردبیلی

 

رجبعلی خیاط

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ۳ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ توسط نظرات () |

Design By :
تحلیل آمار سایت و وبلاگ